Air gap'in üzerinden üç yol: QR kodları, Bluetooth LE ve NFC

Neden üç

Her air-gapped cüzdan, iyi sebeplerle, QR kodlarıyla başlar. QR kodları optiktir. Onları görebilirsiniz. Bir kamerayı geriye bir şey göndermeye ikna edemezsiniz. İlk AirNox imzalayıcısı (signer) yalnızca QR ile çalışıyordu ve bize bir şey öğretti. Telefonu monitöre tutarsınız, karelerin geçmesini beklersiniz, web kamerasını telefona tutarsınız, yine beklersiniz. Her imza için iki kez. Ayda bir transfer için sorun değil. Ama bir onay, bir takas, bir yatırma ve bir claim işlemi içeren bir oturumda insanlar kestirme aramaya başlar; güvenli yol da tam olarak kestirmeler yüzünden insanların kullandığı yol olmaktan çıkar.

Kolaylık, güvenliğin zıttı değildir. İnsanların güvenli seçeneği kullanmaya devam edip etmeyeceğini belirleyen şeydir. Bu yüzden AirNox size üç taşıyıcı sunar ve seçimi size bırakır.

QR kodları

Masaüstü bir kod gösterir, telefon onu tarar. Telefon bir kod gösterir, web kamerası onu okur. Sözleşme çağrısı gibi uzun istekler, animasyonlu bir kod dizisi olarak oynatılır ve ilerleme iki ekranda da gösterilir.

Bu, katı anlamda air gap'tir. Karşıya ışıktan başka hiçbir şey geçmez. İlk eşleştirme (pairing), seyrek yapılan büyük transferler ve kablosuz bağlantıların kapalı kalması gereken odalar için doğru seçimdir. Ayrıca her zaman bir yedek seçenek olarak hazırdır. Pürist versiyonu istiyorsanız QR kodlarında kalın; bu yazıdaki başka hiçbir şey sizi ilgilendirmez.

Bluetooth Low Energy

Bu, masa başının taşıyıcısıdır. Telefon klavyenin yanında durur. Bir istek gelir, telefonun ekranını okursunuz, Accept (Kabul et) düğmesine basarsınız. İlk eşleştirmeden sonra hiçbir şeyi bir yere doğrultmanız gerekmez.

Telefon bir çevre birimi (peripheral) olarak çalışır ve düşük verici gücüyle yayın yapar; bu yüzden menzili, tasarım gereği, masanın kendisidir. Başka cihazları asla taramaz; uygulamanın konum iznine ihtiyaç duymamasının sebebi de budur. Düşük güç, gizlilik ve daha küçük bir saldırı yüzeyiyle ilgilidir. Trafiği gizli tutan şey o değildir. Bu, sonraki yazıların ele aldığı oturumun işidir.

Bluetooth LE günlük kullanım içindir: dApp oturumları, art arda pek çok imza, telefonun elinizin altında kaldığı her durum.

NFC

Bir dokunuş. Telefon masaüstündeki küçük bir USB okuyucuya dokunur ve istek bu dokunuş sırasında karşıya geçer. Menzil, fizik gereği birkaç santimetredir. Taşıyıcının kendisi için bir eşleştirme ekranı yoktur. Bu hareket, terminale kart okutmak gibi niyeti açıkça ortaya koyar. Bu da NFC'yi terminaller, kiosklar ve ortak masalar için doğal bir seçenek yapar; buralarda her imza için bilinçli bir fiziksel hareket tam da istediğiniz şeydir.

NFC için okuyucu gerekir. QR kodları ve Bluetooth LE için telefon ve bilgisayardan başka hiçbir şey gerekmez.

Tek oturum, üç taşıyıcı

Hangi taşıyıcıyı kullanırsanız kullanın, üzerinden aynı şey geçer: masaüstü ile telefon arasında uçtan uca şifreli (end-to-end), karşılıklı kimlik doğrulamalı (mutually authenticated) bir oturum. Bir kez eşleştirirsiniz: bir QR taraması ve iki ekranda karşılaştırılan kısa bir kodla. Bundan sonra taşıyıcı sadece bir taşıyıcıdır. Yeniden eşleştirmeden taşıyıcılar arasında geçiş yapabilirsiniz; oturum da ışıkla mı, radyo dalgasıyla mı, dokunuşla mı taşındığını umursamaz.

Taşıyıcıya güvenilmez. Bluetooth eşleştirmesi, NFC yakınlığı ve görünür bir QR kodu kimlik doğrulama değildir. Kimliği doğrulayan oturumdur. Çıtayı düşürmeden kolaylık sunabilmemizi sağlayan bu ayrımdır; aktarım kanalına neden asla güvenilmediğini anlatan yazının konusu da budur.

Nasıl seçmeli

İlk eşleştirme: QR. Seyrek, büyük, dikkat isteyen transferler: QR. Masa başında günlük iş: Bluetooth LE. Her imzanın görünür, fiziksel bir hareket olması gereken bir terminal ya da kiosk: NFC. Kablosuz bağlantılara izin verilmeyen bir oda: yine QR. Telefon da cüzdan da buna aldırmaz. Hangisi uyuyorsa onu kullanın.